Ο Ταΰγετος είναι σύμφωνα με τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο "το αρσενικό παιδί" του Μωρηά.Τραχύς και άγριος, τόσο διαφορετικός από τα υπόλοιπα βουνά της Πελοποννήσου. Τα δάση της μαύρης πεύκης στο βόρειο τμήμα δίνουν τόπο τα εκτεταμένα θαμνοτόπια και τα ανθεκτικά έλατα.

Ο ασβεστόλιθος είναι το κύριο πέτρωμα του βουνού, και είναι τόσο πορώδης που ελάχιστα νερά εμφανίζονται στην επιφάνεια, ιδίως στην δυτική πλευρά του. Τα περισσότερα χάνονται στα βάθη και χύνονται υπογείως στη θάλασσα. Μόνο στην ανατολική πλευρά του εμφανίζονται κάποιοι σχιστόλιθοι και σχηματίζονται μικρές πηγές. Σε όλα τα μήκη και πλάτη όμως του ορεινού όγκου παρατηρείται μεγάλη κλίση εκροής και συνεπώς έντονη διάβρωση των εδαφών.

Στη νότια πλευρά του δύο μεγάλες χαράδρες φαντάζουν περίεργες στο στεγνό τοπίο. Η πρώτη από αυτές, η χαράδρα του Κοσκάρακα αρχίζει από τη Νεραϊδοβούνα και στο Διλάγκαδο (όπου και η Παναγία η Καψοδεματούσα) συναντά τη χαράδρα του Ριντόμου που κατεβαίνει από το Μαρμαρόκαστρο. Μετά από μία πορεία πολλών χιλιομέτρων διασχίζοντας το ανάγλυφο της περιοχής της Αβίας καταλήγει στο Μεσσηνιακό κόλπο. Η πορεία της χαράδρας στο μεγάλο μέρος της ταυτίζεται με το μονοπάτι για το Ρίντομο.

Η δεύτερη μεγάλη χαράδρα του Μεσσηνιακού Ταϋγέτου είναι η περίφημη χαράδρα του Βυρού. Αρχίζει από το δάσος της Βασιλικής στη θέση Άγιος Δημήτριος, και μετά από μία απότομη αρχική κατάβαση, ομαλοποιείται και συνεχίζει να κινείται προς την παραλιακή Καρδαμύλη. Περνά από τις θέσεις διλάγκαδο και Τροσκωνά και φθάνει στα μισά της διαδρομής του ανάμεσα στα χωριά Εξωχώρι και Τσέρια όπου υπάρχουν τα ερείπια από δεκάδες νερόμυλους. Σήμερα τα νερά έχουν μαζευτεί με υδρομάστευση και υδροδοτούν δεκάδες κοινότητες της δυτικής Μάνης. Συνεχίζοντας την δαιδαλώδη πορεία του περνά δίπλα από το μοναστήρι του Σωτήρος όπου κάθε χρόνο γίνεται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι στις 6 Αυγούστου. Υψώνοντας το βλέμα του κανείς στις πελώριες ορθοπλαγιές τριγύρω, διακρίνει με δυσκολία μικρά καταφύγια, κτισμένα ή με φυσική οχύρωση, τόσο δυσπρόσιτα που θυμίζουν αρχαία ασκητήρια της ερήμου. Πιθανολογείται ότι εκεί κατέφευγαν οι κάτοικοι της περιοχής όταν την λυμαίνονταν οι πειρατές. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πρίν το ρέμα συναντήσει τη θάλασσα, διακρίνουμε αριστερά μας το καμπαναριό του Αγ. Σπυρίδωνα και την Παλιά Καρδαμύλη.

Ανάμεσα στις βαθιές χαράδρες και το δύσβατο ανάγλυφο, βρίσκονται διάσπαρτα μοναχικά χωριά. Τα διακρίνει κανείς με δυσκολία καθώς πέτρινα και άχρωμα σμίγουν και γίνονται ένα με το τοπίο. Σε αντίθεση με την απότομη ανατολική πλευρά όπου κάποια μικρά χωριά είναι φωλιασμένα κυρίως στα βόρεια, στην δυτική πλευρά πολλά ενδιαφέροντα χωριουδάκια ξεφυτρώνουν σε μικρά οροπέδια και πτυχές του εδάφους. Τα Πηγάδια με τους πέντε οικισμούς, η Άνω Βέργα με την φανταστική θέα, η Γαϊτσά, τα Τσέρια, και τα ξεχασμένα Αλτομιρά.Μέσα στην καρδιά του δυτικού Ταϋγέτου, ο οικισμός του Ριντόμου φιλοξενεί τους Βαβαρουτσαίους τους καλοκαιρινούς μήνες.