Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας, την Κυριακή 6-6-21 πραγματοποίησε πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα, του ποταμού που διέρχεται μέσα από την πόλη της Καλαμάτας. Παρά το γεγονός ότι ο Νέδοντας είναι ένας ποταμός που καθημερινά αντικρύζουν οι κάτοικοι της Καλαμάτας, ελάχιστοι γνωρίζουν τους φυσικούς και τεχνητούς θησαυρούς που κρύβονται λίγα μέτρα πριν την είσοδό του στην πόλη. Ένα πανέμορφο και εντυπωσιακό φαράγγι σχηματίζεται σε μήκος αρκετών χιλιομέτρων. Εδώ τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα χτίστηκαν μεγάλα πέτρινα φράγματα ύψους δεκάδων μέτρων με σκοπό να προστατέψουν την πόλη και το λιμάνι από τις πλημμύρες και τις προσχώσεις από τα φερτά υλικά που κατέβαζε ο χείμαρρος.

Σήμερα το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα έχει υποστεί φθορές και μια σειρά κινδύνων απειλούν τόσο το ίδιο όσο και την πόλη της Καλαμάτας. Η ασθένεια των πλατανιών που έχει εμφανιστεί σε πολλές περιοχές της Μεσσηνίας έχει πλήξει και τον Νέδοντα. Το σύνολο σχεδόν των όμορφων αυτών δέντρων μέσα στο φαράγγι έχει ξεραθεί, με αποτέλεσμα η κοίτη του να «κλείνει» σε πολλά σημεία από τους τεράστιους πεσμένους κορμούς, γεγονός που δυσχεραίνει την πεζοπορία. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Τα τέσσερα τεράστια φράγματα, τα οποία αποτελούν και μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, έχουν υποστεί σημαντικές φθορές και ρηγματώσεις. Η ενδεχόμενη κατάρρευσή τους μετά από έντονα καιρικά φαινόμενα σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό των ξερών και πεσμένων δένδρων αποτελεί σοβαρή απειλή για την ίδια την Καλαμάτα.

Παρόλα αυτά η πεζοπορία μας την περασμένη Κυριακή ήταν μια ευχάριστη και δροσερή απόδραση μέσα στο καλοκαίρι δίπλα στην πόλη μας. Η πεζοπορία ξεκίνησε από την πρόσφατα ανακαινισμένη Ι.Μ. Βελανιδιάς και το μονοπάτι που συνδέει την περιοχή με τη σκήτη Ιεζεκιήλ και το φαράγγι. Το μονοπάτι αυτό έχει σηματοδοτηθεί από τον ορειβατικό σύλλογο Καλαμάτας και αποτελεί μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή προσέγγισης του φαραγγιού. Στο δεύτερο τμήμα του χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή από τους αρχάριους, ωστόσο με την συνδρομή παλαιότερων μελών του συλλόγου η κατάβαση έγινε χωρίς προβλήματα. Το μονοπάτι εισέρχεται στην κοίτη μετά το πρώτο φράγμα. Η πορεία στο πρώτο τμήμα του φαραγγιού περιλάμβανε τα μεγάλα φράγματα στα οποία ανεβήκαμε από τις παλιές πέτρινες σκάλες. Σε αυτό το τμήμα και αυτή την εποχή του χρόνου δεν συναντάμε νερό. Ωστόσο, όποιος έχει την τύχη να βρεθεί στα φράγματα κατά τους χειμερινούς μήνες θα αντικρύσει το μοναδικό θέαμα των καταρρακτών που σχηματίζουν τα νερά που κυλάνε στο φαράγγι.

Έχοντας περάσει το μέσον της διαδρομής μας συναντάμε τρεχούμενα νερά στην κοίτη. Είναι η διασταύρωση με το Καρβελαίϊκο ρέμα. Επίσης εδώ είναι και ένα σημείο εξόδου για όσους έχουν κουραστεί. Το αυτοκίνητο του συλλόγου με τον ακούραστο Κακλίδη τούς περιμένει για να τους επιστρέψει στην Καλαμάτα. Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε την πορεία μας. Για αρκετή ώρα περπατάμε στις κροκάλες της κοίτης και συχνά είμαστε αναγκασμένοι να περάσουμε πάνω από τους πεσμένους κορμούς των ξεραμένων πλατανιών. Μια θλίψη μάς κυριεύει για την κατάσταση αυτή και περισσότερο όσους από εμάς έχουμε την εικόνα της πρότερης μεγαλοπρέπειας αυτών των σημείων. Ωστόσο, το δροσερό αεράκι μέσα στη ζέστη του μεσημεριού μάς ενθαρρύνει. Η δροσιά γίνεται μεγαλύτερη όταν αργότερα το νερό επιστρέφει στην κοίτη. Μαζί με τη βλάστηση. Η πορεία είναι πιο ευχάριστη αν και σε κάποια σημεία χρειάζεται να περπατήσουμε και μέσα στο νερό.

Έχουμε φτάσει στο τέρμα της πορείας. Μετά από αρκετές ώρες πεζοπορίας το παγωμένο καρπούζι που μας περιμένει αποτελεί  την επιβράβευση της προσπάθειάς  μας και είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε.  Παρόλα αυτά μια ακόμη αρνητική εικόνα – παραφωνία στο φυσικό περιβάλλον μετριάζει την ευχαρίστησή μας. Στο σημείο αυτό δίπλα στη γέφυρα του δρόμου προς Νέδουσα κάποιος εργολάβος … έχει ισοπεδώσει την κοίτη και την γύρω περιοχή. Άγνωστο ακόμη σε μας για ποιο λόγο έγινε αυτή η βίαιη παρέμβαση.

Πριν την αναχώρηση για Καλαμάτα επισκεπτόμαστε το ιστορικό πέτρινο πεντάτοξο γεφύρι του Πολύκαρπου. Βρίσκεται στη θέση «Λαγού Χάνι». Εδώ έρχεται και το μονοπάτι από την Ι.Μ. Βελανιδιάς που ένωνε τα χωριά του Ταϋγέτου με την Καλαμάτα.   

Το φαράγγι του Νέδοντα αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο φυσικού και πολιτιστικού πλούτου για τη Μεσσηνία και την Καλαμάτα και σίγουρα αξίζει περισσότερης προσοχής και προστασίας. Η τελευταία μας πορεία σε αυτόν μας γέμισε έντονους προβληματισμούς. Προβληματισμούς για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την καταστροφή των μνημείων – φραγμάτων, για τις βίαιες ανθρώπινες επεμβάσεις  … προβληματισμούς για τους σοβαρούς κίνδυνους που απειλούν την ίδια την πόλη της Καλαμάτας από όλα τα παραπάνω. 

Κώστας Φύκιρης

Για να δείτε φωτογραφίες απο την εξόρμηση πατήστε ΕΔΩ

       

Νέδοντας (14/06/20)

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14 Ιουνίου η πεζοπορία μας στο φαράγγι του Νέδοντα.
 

Φαράγγι Νέδοντα (23/06/19)

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 23/06/19 η πεζοπορία μας στο φαράγγι του Νέδοντα, μια διαδρομή που ξεκινά από την άκρη της πόλης και μέσα σε λίγες ώρες, μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με μια φύση μοναδική, μια φύση που βρίσκεται σε πλήρη έξαρση.

Πλατάνια, νερά, απόκρημνα κατακόρυφα βράχια - τοιχώματα του φαραγγιού, καθώς και πανύψηλα πέτρινα φράγματα χτισμένα στις αρχές του 20ού αιώνα είναι μερικά από τα στοιχεία που συναντά ο πεζοπόρος. Τα μεγάλα πέτρινα φράγματα που είναι χτισμένα μέσα στο φαράγγι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, είχαν σκοπό να προστατέψουν την πόλη από τις πλημμύρες. Οι κατασκευές αυτές παρουσιάζουν από μόνες τους ιστορικό, τεχνικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον. Αν κάποιος επισκεφθεί τα φράγματα την κατάλληλη εποχή (χειμώνα - άνοιξη) θα αντικρίσει τους πιο ωραίους καταρράκτες μέσα στα όρια του Δήμου Καλαμάτας. 

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

Ο Σύλλογος μας για άλλη μια φορά ανιδιοτελώς και με μοναδικό γνώμονα την μεγάλη του αγάπη προς τη φύση και την ανάδειξη του φυσικού και πολιτιστικού πλούτου του τόπου μας, ολοκλήρωσε τον καθαρισμό και τη σήμανση ενός ακόμα μονοπατιού, που ενώνει την ιστορική ιερά μονή Βελανιδιάς με το παρεκκλήσι του Πρ. Ιεζεκιήλ όπου στη συνεχεία καταλήγει στους καταρράκτες-φράγματα του ποταμού Νέδοντα, προσφέροντας μας την ευκαιρία να θαυμάσουμε ένα μοναδικό τοπίο που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη της Καλαμάτας.

Ευχαριστούμε πολύ τα μέλη μας που συμμετείχαν στην προσπάθεια αυτή!

 

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

Την ερχόμενη Κυριακή, ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας καλεί τα μέλη και τους φίλους του, να ολοκληρώσουμε τη σηματοδότηση με σχετικές κατευθυντήριες πινακίδες, της όμορφης πεζοπορικής διαδρομής που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη της Καλαμάτας όπου ξεκινά από την Ιερά Μονή Βελανιδιάς και καταλήγει στον ποταμό Νέδοντα.

Όσοι ενδιαφέρονται και μπορούν να βοηθήσουν στις εργασίες σηματοδότησης, καλούνται την Κυριακή 26/05/19 στις 9:00 π.μ. στα γραφεία του συλλόγου στο Ανατολικό κέντρο.

Για δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με τα γραφεία του Ορειβατικού Καλαμάτας (Ανατολικό Κέντρο), από Δευτέρα-Παρασκευή και κατά τις ώρες 9:00-10:30μ.μ., στο τηλέφωνο 27210-97733.

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 12 Μαΐου απο τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, ο καθαρισμός και η σηματοδότηση μιας πολύ όμορφης πεζοπορικής διαδρομής σε απόσταση αναπνοής από την πόλη της Καλαμάτας, που ξεκινά από την Ιερά Μονή Βελανιδιάς και καταλήγει στον ποταμό Νέδοντα.

 

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

Φαράγγι Νέδοντα (03/06/18)

Όλοι οι κάτοικοι της Καλαμάτας γνωρίζουν τον Νέδοντα, που διασχίζει την πόλη. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν τις ομορφιές και τα μυστικά που κρύβει. Και πάρα πολλοί είναι αυτοί που ούτε καν τα υποψιάζονται... Ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας περπάτησε το Φαράγγι του Νέδοντα την Κυριακή 03 Ιουνιου 2018. Μια διαδρομή που ξεκινά βόρεια της κεντρικής αγοράς και τερματίζει στο σημείο Λαγού Χάνι.

Σε μια διαδρομή που ξεκινά από την άκρη της πόλης, μέσα σε λίγες ώρες, μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με μια φύση μοναδική, μια φύση που βρίσκεται σε πλήρη έξαρση.

Πλατάνια, νερά, απόκρημνα κατακόρυφα βράχια - τοιχώματα του φαραγγιού, καθώς και πανύψηλα πέτρινα φράγματα χτισμένα στις αρχές του 20ού αιώνα είναι μερικά από τα στοιχεία που συναντά ο πεζοπόρος. Τα μεγάλα πέτρινα φράγματα που είναι χτισμένα μέσα στο φαράγγι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, είχαν σκοπό να προστατέψουν την πόλη από τις πλημμύρες. Οι κατασκευές αυτές παρουσιάζουν από μόνες τους ιστορικό, τεχνικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον.

Ακολουθούν φωτογραφίες που τράβηξαν οι φίλοι και τα μέλη του Ορειβατικού Καλαμάτας, κατά τη διάρκεια της πορείας.

Φαράγγι Νέδοντα (11/06/17)

Βίντεο και εικόνες από την καθηερωμένη τα τελευταία χρόνια ετήσια εξόρμηση στον Νέδοντα. (11/6/2017)

Φαράγγι Νέδοντα (06/06/16)

Η πεζοπορία στο φαράγγι του Νέδοντα αποτελεί μια διαδρομή που εντάσσεται σε ετήσια βάση στο πρόγραμμα εξορμήσεων του συλλόγου. Οι λόγοι είναι παραπάνω από προφανείς. Πέραν του αυτονόητου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει ως ένα από τα ομορφότερα φαράγγια του Ταϋγέτου και της Μεσσηνίας έχει δύο ακόμη στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Νέδοντας είναι το ποτάμι που διασχίζει την Καλαμάτα τη μεγαλύτερη πόλη του νομού και μπορεί κάποιος να ξεκινήσει το περπάτημα από την άκρη της πόλης. Το δεύτερο είναι τα μεγάλα πέτρινα φράγματα που είναι χτισμένα μέσα στο φαράγγι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με σκοπό να προστατέψουν την πόλη από τις πλημμύρες. Οι κατασκευές αυτές παρουσιάζουν από μόνες τους ιστορικό, τεχνικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον. Κι αν κάποιος επισκεφτεί τα φράγματα την κατάλληλη εποχή (Χειμώνας – Άνοιξη) θα αντικρύσει τους ποιο ωραίους καταρράκτες μέσα στα όρια του Δήμου Καλαμάτας.

Μονή Μαρδακίου (21/03/16)

Η  Κυριακή που πέρασε δεν ήταν όπως είναι συνήθως οι Κυριακές για μένα. Καθόλου συνηθισμένη μάλιστα.

Έχοντας καλή παρέα και διάθεση για περιπέτεια ακολούθησα  τον Ορειβατικό Σύλλογο στη Νέδουσα και συγκεκριμένα στην ιστορική Μονή Μανδρακίου, όπου και πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις Μνήμης προς τιμήν των Αγωνιστών των «Πισινών Χωριών» κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης το 1821. Οι εκδηλώσεις έγιναν σε ένα άκρως κατανυκτικό και συνάμα πανηγυρικό κλίμα. Έπειτα, οι ντόπιοι είχαν ετοιμάσει γεύμα, μια λιτή αλλά πεντανόστιμη μανέστρα, το οποίο και φάγαμε για να έχουμε δυνάμεις για την πεζοπορία που ακολουθούσε. Η διαδρομή είχε ως εξής: Πεζοπορία από την Ι. Μ. Μανδρακίου προς την Ι. Μ. Βελανιδιάς με ενδιάμεση στάση την τοποθεσία «Του Λαγού το Χάνι».

Με ενθουσιασμό ξεκίνησα να κατεβαίνω το μονοπάτι μαζί με άλλους έμπειρους και μη ορειβάτες. Η διαδρομή ήταν μαγευτική. Τα δέντρα υψώνονταν από πάνω μας επιβλητικά και ο ήχος του νερού που κελάρυζε, χαλάρωνε το μυαλό μου καθαρίζοντάς το από τις σκέψεις. Άλλωστε, το μόνο που επιτρέπεται να σκέφτεται κανείς εκεί είναι το επόμενο βήμα που θα κάνει. Υπήρχαν πολλές στιγμές που ένιωθα σαν ένα μικρό παιδί που  ανακάλυπτε τον κόσμο εκείνη τη στιγμή. Έλεγα μάλιστα, άλλοτε μέσα μου και άλλοτε φωναχτά, πόση ομορφιά υπάρχει γύρω μας  την οποία δεν έχουμε γνωρίσει εξαιτίας ίσως της αδιαφορίας ή των ταχύτατων ρυθμών που διέπουν την ζωή μας καθημερινά.

Φτάνοντας στην πρώτη στάση, «Του λαγού το Χάνι», όπως προανέφερα είχαμε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε για λίγο και να πάρουμε δυνάμεις για να διασχίσουμε το επόμενο μονοπάτι, το καλντερίμι που οδηγεί στην Ι. Μ Βελανιδιάς. Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τι με περίμενε. Το έδαφος ήταν ανώμαλο και τα ακατάλληλα για τη διαδρομή παπούτσια μου, άρχισαν να με κουράζουν. Ο ενθουσιασμός μου μειωνόταν σιγά σιγά, αλλά τη θέση του έπαιρνε το πείσμα. Το πείσμα πως θα τα καταφέρω και θα φτάσω έως το τέρμα. Κάποιες φορές ένιωθα το σώμα μου να τρέμει, πρώτη φορά άλλωστε πεζοπορούσα σε τέτοια εδάφη για τόσες ώρες. Έπρεπε όμως να συνεχίσω. Ήταν κάτι που έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου. Δε θα τα παρατούσα και ας ήταν σα να περπατώ ξυπόλητη σε αγκάθια μετά από κάποια ώρα. Δεν ήθελα επίσης να καθυστερήσω την ομάδα, το βράδυ ήταν κοντά και έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου. Άλλωστε, όταν κάνεις ένα τέτοιο εγχείρημα η αλληλεγγύη και το ομαδικό πνεύμα είναι δεδομένα.

Έτσι στις 7.30 μ.μ., έχοντας πλέον σουρουπώσει και νιώθοντας το σώμα μου να καίει από την υπερπροσπάθεια έφτασα στον τελικό προορισμό. Ένιωσα περήφανη για τον εαυτό μου, επειδή όχι μόνο αρνήθηκα το κυριακάτικο χουζούρι στον καναπέ, αλλά και γιατί κατάφερα να διασχίσω όλη αυτή την απόσταση και να τερματίσω, ενώ παράλληλα είχα την ευκαιρία να απολαύσω την ανθισμένη και γεμάτη ζωή φύση σε όλο της το μεγαλείο, παρόλο που η άνοιξη θα ερχόταν επίσημα την επόμενη μέρα. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία ζωής, η οποία είναι στο χέρι μου να μην είναι η μοναδική.  

 

                                                                                Γιούλη Κωνσταντοπούλου, Φιλόλογος